Դեղին դպրոցական հանրակառքը կանգնեց կանգառում ու աղմուկ բարձրացաւ: Երեխանները, որ ձմեռային զգեստներով աւելի մեծ էին թւում քան ամռանը դուրս վազեցին՝ իրար անցում ու խառնաշփոթ : Ուսապարկները վեր ու վար էին թռչում երեխանների շալակում ու նրանք էլ համաչափ ուսապարկների շարժմանը՝ բղաւում էին անհոգ ծիծաղում, մէկը միւսին քաշ քշելով, անգամ ծեծկրտելով : Գագիկը մի փողոց տարածութեամբ, ինչպէս միշտ կանգնած՝ նայում էր դպրոցականների անկաշկանդ արշաւանքին:
Մօտենում եմ Գագիկին ու ձեռքս նրա թիկունքին դնելով իմաց եմ տալիս՝ որ արդէն պիտի գնանք՝ ժամանակին աշխատավայրում լինելու համար: Առանց մի բառ փոխանակելու ճանապարհւում ենք:
Այստեղ, ձմեռը բաւականին խիստ է ու տխուր: Իհարկէ տխուր է նրանց համար որ ուրախանալու պատրւակ չունեն, կամ էլ չեն գտնել նախորրդ եղանակներում: Իդէպս խօստովանեմ , որ յաճախ ես հանդիպում մարդկանց որ բուրդէ գլխարկները իրենց գլխին քաշած ու գոլոշին քթներից ու բերաններից դուրս փչելով, սրտի տակից ծիծաղում են, անցնում են կողքիցդ ու չեն էլ պատկերացնում թէ դու ի՞նչ ես զգում: Մայթերում, ինչքան մարդիկ իրարից մօտիկ են անցնում այնքան հեռու են միմեանց հասկանալուց... Այո', տխուր է ձմեռը, նամանաւամնդ այն ժամանակահատւածում, որ բնութիւնը աշնան դեղինը, նարնջագոյնն ու կարմիրը հաւաքել տարել է իր հետ ու տակաւին ձիւնից էլ լուր չկայ: Մի խօսքով խիստ մոխրագոյն է այս օրերը: Առաջին ձեան հետ, մի քիչ թեթևանում ես, մտածում ես ՝ «չէ՜ , օրերը կանգ չեն առնելու, նորից լաւ գոյնները կըգան»: Այսպիսի օրերից մէկում էր որ Գագիկն ու ես քայլում էինք դէպի աշխատավայր:
Իւրաքանչիւր առաւօտ , ժամադրւում էինք քաղաքի տարրական դպրոցի առջև, յետոյ գնում էինք մօտակայ սրաճարանը, ոտքի վրայ սրճում ու աշխատանքի էինք գնում: Գագիկը միշտ այնտեղ էր ինձանից աւելի շուտ, այնքան որ տեսներ թէ ինչպէ՞ս են ուրախանում երեխանները: Մի տեսակ իրեն տանջում էր, ինքն իրեն յիշեցնելով որ՝ « Հէյ տեսնում ես, ամէն ինչ այլ կերպ էր կարող լինէր: Կարող էիր դու էլ գայիր ու կանգնէիր այստեղ մի այլ կարգավիճակում: Չէ աւելին դու էլ կարող էիր շատերի նման ուշանայիր երեխային դպրոցից վերցնելուց: Ու տղադ նստած դպրոցի պատի տակ շոկոլադէ պաղպաղակ լզեր ու քեզ յուշէր ՝ « Տես, երբ ուշանում ես, ես էլ պաղապակ եմ առնում, ինչ թոյլատւութեան մասին է խօսքը, եթէ դու անպարտաճանաչ ես...»:
Այո, սա Գագիկի գողգոթան էր ու իմ նորօրեայ պարտականութիւնը ՝ պարտաճանաչ Գագիկին յիշեցնելու, որ նա դեռ պիտի ապրի: Անգամներ տարբեր ձևերով ջանացել էինք նրա կեանքը փոխել: Անուշը մի առ ժամանակ մտածել էր, Գագիկին ծանօթացներ իր շրջանի ընկերուհիններից մէկի հետ, ու անգամներ մեր տանը կազմակերպել էր հիւրասիրութիւններ, Գագիկին ծանօթացնելու՝ Արաքսի, Անահիտի, Ռոզմառի, Յասմիկի և ... հետ ու այսպէս երկար բարակ անունների ցանկ ու հիւրասիրութիւնների շարան: Սակայն Գագիկի մօտ այլևս ոչ մի քիմիայ չէր աշխատում: Մի անգամ առաջարկեցինք տեղափոխւեր, գնար մերձակայ քաղաքը, մի ընթացք եղբօր հետ ապրելու համար: Չը համոզւեց: Ախր, մտածում էինք որ այս փոքրիկ քաղաքի ամէն ինչը նրան իր անցած տագնապալի օրերն է յիշեցնում: Չստացւեց: Անագամ առաջարկեցինք նրան որ գնա ու երեխայ որդեգրի՝ ասանք կը մեծացնես, դպրոց կըտանես: Ոչ մի պատասխան: Հէնց այնպէս նայեց ինձ ու Անուշին ...
Քայլում ենք կողք-կողքի, լուռ: Ներս ենք մտնում մեր մշտական սրճարանը՝ երկու գաւաթ սուրճ ու երկու Croissant ենք պատւիրում: Գագիկը մօտենում է սնդուկին վճարելու համար, ես էլ սրճարանի մի անկիւնը նստելով խոժոռած աչքերով լուսամուտից դուրս եմ նայում: Սրճարանի միւս մայթում, հսկայ հիւրանոց են շինում ու երկու հսկայ ամբարձիչ, բերել են հողատարածի ճիշտ կենտրոնում կանգնացրել: Այս երկու ամբարձիչները ինձ աւելի են տխրեցնում : Հսկայ ամբարձիչների ու մոխրագոյն քաղաքի պատճառով սկսում եմ մտածել մարդկային ցաւի մասին: Երևի ցաւը հոգու խորքից դուրս քաշելու համար այսպիսի ամբարձիչներ են պէտք, հսկայ վիթխարի, երկաթէ մոխրագոյն... Իսկ Գագիկի ցաւն ի՞նչ, ինչքա՞ն մեծ է նրա ցաւը...
Միանգամայն մտքերս մի այլ թռիչք են կատարում, հիմա նրանք անցած տարւայ աշնանային երեկոյներից մէկում են, քաղաքի զբօսայգում: Այն օրը, որ ժամադրւել էի Գագիկի հետ՝ զանգել ու ասել էր ՝ «Պիտի քեզ հանդիպեմ, հէ'նց հիմա..., կարևոր ու լա՜ւ լուր եմ ասելու »: Ես էլ մի կէս ժամից զբօսայգում կանգնած էի: Պարզ յիշում եմ, կարծես երէկ լինէր՝ տեսայ նրան որ հեռւից գալիս էր, աւելի շուտ վազում էր: Տաս քայլից նկատեցի նրա ժպիտը՝ դէմքը փայլում էր՝ հասաւ ինձ ու պինդ գրկեց, սեղմ: Այդ դէպքը առաջի ու վերջի անգամն էր որ տեսայ Գագիկի գրկում է: Վարկեաններ այդպէս մնացինք յետոյ ինձ թափ տալով ասաց՝ «Արա՜մ, ամուսնա՜նում եմ: Արփիկին առաջարկեցի, չմերժեց: Անգամ համբուրւեցին՝ շուրթերը համով էին, նոյն համը որ այս ամբողջ տարիներում ենթադրել էի իմ թաքուն երազներում, ... Արամ, ես ամենաերջանի՞կն եմ, չէ՞...»
Գագիգը գալիս է նստում է դիմացս ՝ սուրճի գաւաթներն ու Croissant-ները սեղանին դնում: Երջանկութիւնը ինչքան սպառւող է, խիստ ժամանակավրէպ՝ անցողիկ, շուտ վերջացող ինչպէս շոկոլադէ պաղպաղակը: Այն պաղպաղակը, որ չծնւած երեխան կառնի ու հենւած դպրոցի պատին կը ուտի, երբ դու ուշանաս...
Նայում եմ Գագիկին՝ նրա աչքերում երկու ամբարձիչներ են տեղաւորւել՝ հայացքը սառել է դիմացի չսարքած հիւրանոցի վրայ:
Լաւ յիշում եմ այդ հիանալի երեկոն, յիշում եմ նրա իւրաքանչիւր բառը, որ ինչպէս էր նկարագրում Արփիկին՝ «Քայլող հրեշտակ է Արամ, թափանցիկ, բարութիւնից անգամ աներևոյթ է դառնում, արի', արի' տանեմ քեզ գինի հիւրասիրեմ» ու այդ գիշեր ես մենակ Արփիկի մասին լսեցի»:
Չգիտեմ, ինչու՞ միանգամից կարօտում եմ Անուշին՝ կէս ժամ չի բաժանւել ենք միմիանցից աշխատանքի գնալու համար՝ խիստ կարօտել եմ նրան: Տեսնես Գագիկը ի՞նչ է զգում հիմա: Կարոտու՞մ է: Բջջայինը գրպանիցս հանում եմ ու կարճ հաղորդագրութիւն թողնում՝
«Անուշս, ինչպէսա՞...»
Սրճարանը թողնում ենք, անցնում ենք միւս մայթը: Բջջայինս դինգ-դինգ՝ կարճ հաղորդակցութիւն ստանալու յաղթական ձայնը՝
-«Անուշդ լաւա, իսկ իմ Անուշը ոնցա՞» ու էլէկտրոնիկ ժպիտ բջջայինի մոնիթոռում:
Գագիկը ծանր ու տխուր հայացքն եմ զգում: Մէկ տարի արդէն կըլինի, որ նրա բջջայինը դինգ-դինգ չի արել... Վատ եմ զգում, առաւօտը շուտ ի՞նչ հաղորդագրութիւն թողնել էր այն էլ Գագիկի մօտ, այն էլ Անուշին...
Արագ գրում եմ՝ - լաւ, ճաշին կը խօսենք ու բջջայինը գաղում եմ գրպանումս:
Գագիկի ձեռքը թիկունքիս է՝ բարի ժպտում է: Իր ժպիտով կածես ասում է՝ «Իմ մեղքը չի որ իր չծնւած տղան դպրոցի առջև պաղպաղակ չի ուտելու...» Գագիկը մեղմ բայց հստակ ձայնով ասում է՝ - Շնորհակալ եմ, որ համբերում էք ինձ...
Ի՞նչ ասեմ: Գլխով եմ անում ու ես էլ ձեռքս թիկունքին եմ դնում:
Ասելու ոչ մի բառ չեմ գտնում՝ միայն զգում եմ ՝ որ ձմեռը տխուր է նամանաւանդ երբ դեղինը, նարնջագոյնն ու կարմիրը գնում են ու սպիտակից դեռ լուր չկայ... Ուզում եմ Անուշի հետ խօսել, բայց մինչև ճաշ պիտի համբերեմ...
Քայլում ենք ու ամբարձիչները լուռ մեզ են նայում...
Շանթ Բաղրամեան
Հրատարակւել է Յոյս Երկշաբաթաթերթի 116-համարում / Փետրւար 8-2012
My Heart, become courageous and believe That in our days of this century You want to not be brave… In a silence, you want to be drown in a color of muteness Not thinking, not questioning… Now I am immigrating to an unknown destination And will be forgotten in all years of our century And will be stiffen with an unlimited silence. I am evaporating in blue and blue, And I will take with me All the suffers, fears and deaths of your world… I will take with me, my dearest darling All watches of your world All hates and also all the lost, And then in a silence I will be a stone for a century. Do not miss me! I will come back After living a whole life After hundred years of solitude And at that time I will take your boy and the girl with the black eyes To the most green valley of unknown And I will tell them the story of future With the language of eyes and hands And I will talk with them About sun, about rain And I will tell them about Silence, boundaries, Humans and kindness And about us…
The Trial (Kafka's original German title: Der Process later as Der Prozess and Der Prozeß) is a novel by Franz Kafka, first published in 1925.
“From a certain point onward there is no longer any turning back. That is the point that must be reached.”
“It's sometimes quite astonishing that a single, average life is enough to encompass so much that it's at all possible ever to have any success in one's work here.”
“it is not necessary to accept everything as true, one must only accept it as necessary.' 'A melancholy conclusion,' said K. 'It turns lying into a universal principle.”
“I see, these books are probably law books, and it is an essential part of the justice dispensed here that you should be condemned not only in innocence but also in ignorance.”
Logic may indeed be unshakeable, but it cannot withstand a man who is determined to live. Where was the judge he had never seen? Where was the High Court he had never reached? He raised his hands and spread out all his fingers. But the hands of one of the men closed round his throat, just as the other drove the knife deep into his heart and turned it twice.
The right understanding of any matter and a misunderstanding of the same matter do not wholly exclude each other.
“She had the perpetual sense, as she watched the taxi cabs, of being out, out, far out to sea and alone; she always had the feeling that it was very, very, dangerous to live even one day.”
“All the same, that one day should follow another; Wednesday, Thursday, Friday, Saturday; that one should wake up in the morning; see the sky; walk in the park; meet Hugh Whitbread; then suddenly in came Peter; then these roses; it was enough. After that, how unbelievable death was!-that it must end; and no one in the whole world would know how she had loved it all; how, every instant . . .”
“He thought her beautiful, believed her impeccably wise; dreamed of her, wrote poems to her, which, ignoring the subject, she corrected in red ink...”
“Mrs Dalloway is always giving parties to cover the silence”
“It was a silly, silly dream, being unhappy.”
“She thought there were no Gods; no one was to blame; and so she evolved this atheist's religion of doing good for the sake of goodness.”
“It might be possible that the world itself is without meaning.”
“But nothing is so strange when one is in love (and what was this except being in love?) as the complete indifference of other people.”
It is great pleasure and honor to have one of our special visitors of Papier, Fatemeh as our new Guest-Writer. Fatemeh who describe herself by Emily Dickinson’s word as:
I'm nobody! Who are you? Are you nobody, too? Then there's a pair of us — don't tell! They'd banish us, you know. How dreary to be somebody! How public, like a frog To tell your name the livelong day To an admiring bog!
Another great novel in Papier de liberte and my favorite literary school, surrealism :) Let me share some part of a book named ‘Literary Schools’ by M.Haghighi.Ph.D, seventh chapter, page 247-250, Surrealism: “… for the surrealists, the essential elements of both dream and the child’s world was the free imagination. The imagination gives vitality and a sense of unlimited possibility to both, and it is what is most threatened-if not destroyed by the adult, waking life.” “…surrealists want to go “beyond” realism (normal perception of the outer world) deep into the inner world of the unconscious mind. They believed that the world of the unconscious mind-as expressed by fantasies and dreams has a reality superior to that of the phenomenal world.” Well, I quote these two paragraph to show that Andre Breton him self as a surrealist author write these sentences with unconscious mind: “A game: say something. Close your eyes and say something. Anything, a number, a name …..
You know, that's how I talk to myself when I'm alone, I tell myself all kinds of stories. And not only silly stories: actually, I live this way altogether.” Or this one : “Perhaps my life is nothing but an image of this kind; perhaps I am doomed to retrace my steps under the illusion that I am exploring, doomed to try and learn what I simply should recognize, learning a mere fraction of what I have forgotten.” He wants to show the power of imagination and its superiority to that of the phenomenal world; as Manoochehr Haghighi mention in his book: “The conformity modern life imposes on man practically does not let man seek refuge in the world his imagination creates for him.” Oh, another point! I want to tell you about an interesting discovery of mine which I found in this novel. You know what? The novel starts with the question "Who am I?" and the name of protagonist is ‘Nadja’ (whose is named so “because in Russian it’s the beginning of the word hope, and because it’s only the beginning,” but which might also evoke the Spanish ‘Nadie,’ which means ‘No one’). Who am I? … Only the beginning of the word hope … Spanish meaning No one … Who am I? Who are you Nadja? I am no one with just the beginning of the word hope! And you know about the rest of the story. You can see the roots of absurdity here; you know surrealism is the base of Absurdity! Finally, I love this sentence: "You could never see this star as I do. You don't understand: It's like the heart of a heartless flower." I think it’s a hidden message of André Breton to his readers.
One of the iconic works of the French surrealist movement, Nadja is a novel published by André Breton, in 1928.
Quotes:
"Don't I love her? When I am near her I am nearer things which are near her."
“Beauty is like a train that ceaselessly roars out of the Gare de Lyon and which I know will never leave, which has not left. It consists of jolts and shocks, many of which do not have much importance, but which we know are destined to produce one Shock, which does...The human heart, beautiful as a seismograph...Beauty will be convulsive or will not be at all.”
"You could never see this star as I do. You don't understand: It's like the heart of a heartless flower."
“A game: say something. Close your eyes and say something. Anything, a number, a name. Like this (she closes her eyes): Two, two what? Two women. What do they look like? Wearing black. Where are they? In a park. . . . And then, what are they doing? Try it, it's so easy, why don't you want to play? You know, that's how I talk to myself when I'm alone, I tell myself all kinds of stories. And not only silly stories: actually, I live this way altogether.”
“Perhaps my life is nothing but an image of this kind; perhaps I am doomed to retrace my steps under the illusion that I am exploring, doomed to try and learn what I simply should recognize, learning a mere fraction of what I have forgotten.”
“with the end of my breath, which is the beginning of yours.”
“A person is, among all else, a material thing, easily torn and not easily mended.”
“It wasn't only wickedness and scheming that made people unhappy, it was confusion and misunderstanding; above all, it was the failure to grasp the simple truth that other people are as real as you.”
“Falling in love could be achieved in a single word--a glance.”
“Wasn't writing a kind of soaring, an achievable form of flight, of fancy, of the imagination?”
“The anticipation and dread he felt at seeing her was also a kind of sensual pleasure, and surrounding it, like an embrace, was a general elation--it might hurt, it was horribly inconvenient, no good might come of it, but he had found out for himself what it was to be in love, and it thrilled him.”
“Finally he spoke the three simple words that no amount of bad art or bad faith can every quite cheapen. She repeated them, with exactly the same slight emphasis on the second word, as though she were the one to say them first. He had no religious belief, but it was impossible not to think of an invisible presence or witness in the room, and that these words spoken aloud were like signatures on an unseen contract.”
“But how to do feelings? All very well to write "She felt sad", or describe what a sad person might do, but what of sadness itself, how was that put across so it could be felt in all its lowering immediacy? Even harder was the threat, or the confusion of feeling contradictory things.”
“Nothing was to be lost by beginning at the beginning...”
“They were beyond the present, outside time, with no memories and no future. There was nothing but obliterating sensation, thrilling and swelling, and the sound of fabric on fabric and skin on fabric as their limbs slid across each other in this restless, sensuous wrestling. ...
“But what really happened? The answer is simple: the lovers survive and flourish.”
“ Many people, few ideas: we all think more or less the same, and we exchange, borrow, steal thoughts from one another. However, when someone steps on my foot, only I feel the pain. “
“The basis of the self is not thought but suffering, which is the most fundamental of all feelings. While it suffers, not even a cat can doubt its unique and uninterchangeable self. In intense suffering the world disappears and each of us is alone with his self. Suffering is the university of egocentrism.”
“Just imagine living in a world without mirrors. You'd dream about your face and imagine it as an outer reflection of what is inside you. And then, when you reached forty, someone put a mirror before you for the first time in your life. Imagine your fright! You'd see the face of a stranger. And you'd know quite clearly what you are unable to grasp: your face is not you.”
“I cannot hate them because nothing binds me to them; I have nothing in common with them.”
“To be mortal is the most basic human experience, and yet man has never been able to accept it, grasp it, and behave accordingly. Man doesn't know how to be mortal. And when he dies, he doesn't even know how to be dead.”
One hundred years of solitude is novel written by Gabriel Garcia Marquez first published in Spanish in 1967.
Many years later, as he faced the firing squad, General Aureliano Buendia was to remember that distant afternoon when his father took him to discover ice.” (Opening words of novel)
“The world was so recent that many things lacked names, and in order to indicate them it was necessary to point.”
“Carmelia Montiel, a twenty-year-old virgin, had just bathed in orange-blossom water and was strewing rosemary leaves on Pilar Ternera's bed when the shot rang out. Aureliano José had been destined to find with her the happiness that Amaranta had denied him, to have seven children, and to die in her arms of old age, but the bullet that entered his back and shattered his chest had been directed by a wrong interpretation of the cards.”
“He dug so deeply into her sentiments that in search of interest he found love, because by trying to make her love him he ended up falling in love with her.”
“The only difference today between Liberals and Conservatives is that the Liberals go to mass at five o'clock and the Conservatives at eight.”
“There is always something left to love.”
“Then he made one last effort to search in his heart for the place where his affection had rotted away, and he could not find it.”
“and both of them remained floating in an empty universe where the only everyday & eternal reality was love...”
“He [Aureliano II ] had already understood that he would never leave that room, for it was foreseen that the city of mirrors (or mirages) would be wiped out by the wind and exiled from the memory of men at the precise moment when Aureliano Babilonia would finish deciphering the parchments, and that everything written on them was unrepeatable since time immemorial and forever more, because races condemned to one hundred years of solitude did not have a second opportunity on earth. (last words of novel)”
The Sense of an ending is a novel written in 2011 by Julian Barnes.
Quotes:
“We live in time- it holds us and moulds us – but I’ve never felt I understood it very well… Some emotions speed it up, others slow it down; occasionally; it seems to go missing –until the eventual point when it really does go missing, never to return.”
“When we are young, we invent different futures for ourselves, when we are old, we invent different pasts for others.”
“Odd how the image of someone’s posture always remains with you.”
“Life isn’t just addition and subtraction. There’s also the accumulation, the multiplication, of loss, of failure.”
““History is that certainty produced at the point where the imperfections of memory meet the inadequacies of documentation.”
“And yet it takes only the smallest pleasure or pain to teach us time’s malleability.”
“When you're young - when I was young - you want your emotions to be like the ones you read about in books. You want them to overturn your life, create and define a new reality. Later, I think, you want them to do something milder, something more practical: you want them to support your life as it is and has become. You want them to tell you that things are OK. And is there anything wrong with that?”
“I certainly believe we all suffer damage, one way or another. How could we not,except in a world of perfect parents, siblings, neighbors, companions? And then there is the question on which so much depends, of how we react to the damage: whether we admit it or repress it,and how this affects our dealings with others.Some admit the damage, and try to mitigate it;some spend their lives trying to help others who are damaged; and there are those whose main concern is to avoid further damage to themselves, at whatever cost. And those are the ones who are ruthless, and the ones to be careful of.”
“We live with such easy assumptions, don't we? For instance, that memory equals events plus time. But it's all much odder than this. Who was it said that memory is what we thougt we'd forgotten? And it ought to be obvious to us that time doesn't act as a fixative, rather as a solvent. But it's not convenient--- it's not useful--- to believe this; it doesn't help us get on with our lives; so we ignore it.”
“That's one of the central problems of history, isn't it, sir? The question of subjective versus objective interpretation, the fact that we need to know the history of the historian in order to understand the version that is being put in front of us.”
Եւ կոյսեր որոնց ծոցի մէջ լուսէ Լուսնի լուսն անգամ ծածուկ չէր հոսել,
Արարատն – այսպէ՛ս դրել են ահա Երևանի դէմ... – Դէ ե՜կ, Վարդապետ...
Սոնա՞ էր արդեօ՞ք, Խումա՞ր էր, Շողե՞ր,
Մի քանի օր է ինչ գիշերները ու՜շ ապրում եմ Սևակի Անլռելի զանգակատնով:
Կրկին ու կրկին վերընթերցում եմ ու իւրաքանչիւր անգամ աւելի և աւելի է հաստատւում այն միտքը ինձ մօտ, որ կան զգացողութիւններ, մտքեր ու խոհեր որ միայն կարող են զգան պատկան ազգի, նոյն պատմութեան ու անցեալը ունեցող ժողովուրդը: Միայն նրանք են կարող զգան այյդ բոլորը իրենց մաշկի վրայ: Կարելի է թարգմանել անլռելին, կարելի է պատմել Կոմիտասի մասին Գերմանացուն, Ֆրանսիացուն, Կանադացուն բայց արդեօ՞ք կը հասկանայ այն ամէնը ինչ որ Կոմիտաս ունեցող ազգը…
Չեմ ասի թէ հայերը իւրօրինակ են, կարելի է փնտրել նմանատիպ նմուշներ այլ ազգերի պատմութեան ու անցեալում, որ մենք չենք զգայ դրանց ինչպէս իրենք…
Ինչ արած զգացողութիւններն էլ բախտ են…
Թող մէջբերեմ տողեր Կոմիտասեան կեանքից որ յատուկ եմ ապրում նրանցով այս օրերում ՝ տողեր որ երևի պիտի կարդանք մեզ և միւսների համար…
Ու դեռ կան հայեր, Որ հաւատում են գոյութեանն Աստծոյ, Թող գիտութիւնը նոյնիսկ պապանձւի՛, Աստծուն ժխտում է Արարա՜տն անգամ՝ Աստւածաշնչի սրբազան լեռը՝ Բախտո՜վ իր դժխեմ...
Գարունա, Ձիւնա արել…
Մեզ լաւ է ծանօթ ծաղրուծանակը սյս հոգեխաբիչ, Դա ծանօթ է մեզ քանի դար արդէն, Մեր հայրենասէր թագաւորներին և հերոսներին Այսպէս պարսկական դահիճներն էին մորթազերծ անում, Մէջը լցնելով դարման ու չոր խոտ՝ Խրտւիլակ շինում Ու բռնի դնում Մորթազերծւածին պաշտողի առաջ, Որ... սքանչանան իրենք իերենցով... Արարատն – այսպէ՛ս դրել են ահա Երևանի դէմ... – Դէ ե՜կ, Վարդապետ...
Չէ՛, նա չէ՛ր կարող չլինել կյանքում, Նա պիտի՛ լիներ: Բայց ո՞վ է եղել: Ինչպէ՞ս իմանալ, որտեղի՞ց պեղել: Ասա՛, Վարդապե՜տ, մի՛ պահիր թաքուն. Մի՛ խոստովանիր, այլ հպարտացի՜ր, Ո՞ւմ է սուրբը պետք, եկ դու մարդացի՛ր: Ո՞վ էր նա, ի՞նչ էր անունը նրա. Սոնա՞ էր արդյոք, Խումա՞ր էր, Շողե՞ր, Ականջին ուներ սրտաձև օղե՞ր, Խա՞լ ուներ արդյոք, ո՞ր այտի վրա: Ուներ Տիրամոր աչքեր ու հոնքե՞ր, Տիրամոր ունկեր, Տիրամոր ծունկեր, Տիրամոր հասակ, Մազերը՝ պսակ, Շապիկը՝ կապույտ, շորը՝ ոսկեկար, – Դարերից եկող մի մանրանկար, Որ կարծես և՛ կար, և՛ բնավ չկար, Որ թեպետ ուներ Չխամրող գույներ... Թե՞ ոչի՜նչ չուներ, այլ ուներ լոկ քե՛զ Այլ ուներ լոկ քե՛զ-մի ամբո՜ղջ աշխարհ, Եվ աղաչում էր, որ դու չլքես, Դառնաս օրվա հա՜ց և ոչ թե... նշխար: Եվ աղերսում էր՝ առանց նայելու, Ու նվաղելով՝ տրվում թևերիդ...
Եւ կոյսեր որոնց ծոցի մէջ լուսէ Լուսնի լուսն անդամ ծածուկ չէր հոսել, Որ երկչոտ էին ինչպէս եղջերուն, Որ աննիւթ էին ասես յօրինւած Մի հովւերգկան վէպի էջերում. Աղջիկներ, Որոնք անպարկեշտ բառից ու շոյիչ խօսքից Երկնքի նման բռնկւում էին շիկանքով ոսկի. Ամօթխա՜ծ, մաքո՜ւր, լուսաւո՜ր կոյսեր, Որ ֆրանսերէն անգիր գիտէին Լամարթին, Վիյոն, Ալֆրէդ դը միւսէ Եւ անգլերէն Խենթ Օֆելիայի պէս այժմ ցնորւած՝ Խելագարւածի իրենց ճիչերում Դարձեա՜լ մոռանալ չէին կարենում ա՛յն դժոխքը սև…
Ժամանակ առ ժամանակ մտածում եմ որ իրանահայ լինելը 200% մարդ լինելը զգում ես իրանցուն ու հային….
Well, well... It is a long time that I abandoned Papier. But finally I am back again. Probably I will write more frequently cause I am setting up in a new place. So I am back again in Waterloo, this time in autumn and as an associate post doc in Perimeter Institute and department of physics and astronomy in University of Waterloo.
PI got an extension, Hawking centre, where my office is there...
PI is great as always, too many people to talk with them, blackboards and a nice environment to answer to questions of Quantum nature of Universe and all about Space and Time...
Hawking Centre of PI
Space Room for seminars
In the same that I moved to Waterloo, the Nobel prize festival goes on, the most exciting prize, this year is the one given to Saul Perlmutter, Adam Riess and Brian Schmidt for their tremendous work of the discovery of accelerating expansion of universe, through the luminosity distance of Supernova type I. Although many people argue that we really do not know what is the cause of accelerating universe, or even more if really universe is in this phase and probably it could be an artifact of structures in Universe. But I think they deserve it. They open a new era in Cosmology, challenging our views and remind us that we have a lot of work to do...
On the other side Nobel prize of Literature goes to Tomas Tranströmer, Sweden poet. In the moment that the academy announce the prize, I went through his biography and couple of poems and I like them much, probably soon I will write about him...
Enjoy the Poem below:
Tomas Tranströmer: The Couple
They switch off the light and its white shade
glimmers for a moment before dissolving
like a tablet in a glass of darkness. Then up.
The hotel walls rise into the black sky.
The movements of love have settled, and they sleep
but their most secret thoughts meet as when
two colours meet and flow into each other
on the wet paper of a schoolboy’s painting.
It is dark and silent. But the town has pulled closer
tonight. With quenched windows. The houses have approached.
They stand close up in a throng, waiting,
a crowd whose faces have no expressions.
Steve Jobs died, there is no argue that he is a great icon in our modern era... But the whole stories about him, the fans and the ones that think he was one of the persons in the camp of injustice in the world is interesting as well... We talked lately with friend about whole the story of modern world, technologies and our time hero...
A very interesting news is in the headline of World Organization of Scout Movement (WOSM), about recieving an award from Armenian Calouste Gulbenkian International Prize. I quote the news from http://scout.org/
We are pleased to inform you that the World Organization of the Scout Movement has been awarded the Calouste Gulbenkian International Prize by the Calouste Gulbenkian Foundation in Portugal (http://www.gulbenkian.pt). The prize was also awarded this year to the International Yehudi Menuhin Foundation.
From Left to right:
Emilio Rui Vilar, President of the Calouste Gulbenkian Foundation - Mr Jorge Sampaio, former President of the Republic of Portugal, Chairperson of the Jury for the International Prize - Luc Panissod, Secretary General WOSM
The Calouste Gulbenkian International Prize distinguishes an individual or institution whose thoughts or actions make a decisive contribution to and have significant impact on understanding, defending or fostering the universal values of the human condition, with particular reference to the following:
respect for difference and inter-cultural, inter-ethnic and inter-religious dialogue;
respect for biodiversity and defense of the environment in man’s relationship with nature.
The Prize this year was specifically in relation to respect for difference and inter-cultural, inter-ethnic and inter-religious dialogue.
Secretary General Luc Panissod liaised with World Scout Committee member João Armando Gonçalves, who is from Portugal, on this matter and both of them attended the public ceremony that took place on 20 July 2011 in Lisbon where the prize was presented to WOSM.
We can be proud that the more than 100 years activities of our Movement at the service of the non-formal education of young people to become autonomous and responsible citizens of their communities, respectful of universal values of the human condition, of nature and environment and eager to contribute to creating a better world where peace will prevail are so recognized.
پس از خواند رمان آخر حسین سناپور، لب بر تیغ، صفحه حوادث روزنامه ها را می خوانم!!! ... کاری که قبلا انجام نمی دادم. رمان لب بر تیغ اگر چه با داستان پردازی و روایت خوبش خواننده را تا آخر با خود می کشاند و سوار بر موج حوادث می کند، اما انتقادهای فراوانی را نیز برای نویسنده اش به همراه داشته است . مضمون انتقادها این است که زمان و موضوع رمان مربوط به دوران ما نیست و داش آکل را به ذهن متباتر می کند. اگر چه در نگاه اول این ایراد وارد است و برای کسانی که دنبال حرف نو در ادبیات داستانی مدرن هستند، لب بر تیغ سناپور را ناامیدکننده می پندارند. ولی نکته ای بس ظریف در مضمون این رمان وجود دارد همان طور که خود نویسنده در مصاحبه هایش اذعان کرده که این رمان داستان امروز تهران است. امروز در شهری زندگی می کنیم که انسان ها به دلیل تفاوت های اجتماعی، فرهنگی، و اقتصادی دیگر حرف یکدیگر را نمی فهمنند و با 50 درصد همشهری های خود بیگانه اند و این حرف نزدن تا زمانی ادامه پیدا می کند که فاجعه ای رخ دهد. قتلی صورت بگیرد ... .
.امروز روزنامه ها مرگ یکی از قوی ترین مردان ایران را تیتر کرده اند آیا او یکی دیگر از شخصیت های رمان لب بر تیغ است؟.
This is a historical puzzle of Cosmology. Events, Figures and turning points.
This is a part of an educational power point on Cosmology.
Give your comments on missing pieces. In order to fascinate the begginers and oblige the instructor to talk about all pieces.
دومين شماره ماهنامه ادبي، هنري،فرهنگي تجربه و 100 امين شماره دو هفته نامه ارمني زبان هويس(با بخش فارسي) بر روي پيشخوان روزنامه فروشي ها است(دو هفته نامه هويس را از نشر چشمه مي توانيد تهيه کنيد.) در شماره دوم تجربه پرونده ويژه اي براي شجريان خواهيد خواند. همچنين نوشتارهايي براي هوشنگ گلشيري،حسين سناپور، امبرتو اکو، فردينان سلين و گزارش اختصاصي از جشنواره کن وجود دارد.
دو هفته نامه هويس نيز اين بار به 100امين شماره چاپ خود اختصاص داده است. در همين زمينه نوشته مختصري براي اين شماره هويس نوشته ام.
Richard Panek wrote a very lovely and Lively book on the cosmology, named 4% Universe: Dark Matter, dark Energy and the race to discovery of the rest of reality. In this book, Panek explains what is problem of Dark Universe with a new method, telling the story of the astronomers and particle physicist, their interactions, thoughts and discoveries. This approach display the lively look of science. Strongly recommended.
***
The long story of Armenian working government and its opposition, opens a new dramatic scene, one of the effective opposition members Raffi Hovannisian, holding a hunger strike in Yerevan’s Liberty Square, on Friday described as a deliberate snub former President Levon Ter-Petrosian’s failure to greet him during a landmark anti government demonstration held there on Thursday. You can read very bold articles in Armenian about this in Tert Blog http://www.tert.am/blog/
***
Brian Greene a string theorist in Coloumbia University will attend to the 7 April
episode of Comedy series The Big Bang Theory
and have a discussion on his latest public book.
which is an American comedy Set in Pasadena, California the show is centered on five characters: two roommate Caltech geniuses, experimental physicist Leonard Hofstadter and theoretical physicist Sheldon Cooper; their neighbour across the hall Penny, an attractive blonde waitress and aspiring actress; and Leonard's and Sheldon's equally geeky and socially awkward co-workers and friends Howard Wolowitz, an Aerospace engineer and a non-PhD from JPL, and Rajesh Koothrappali, a particle astrophysicist postdoc also working at Caltech. The geekiness and intellect of the four guys are contrasted for comic effect with Penny's social skills and common sense.
آبراههای فراوان، درختهای صف کشیده در مسیر آبراهها و خانه های تاجدار اولین وجه زیبای آمستردام بودند که بر من جلوه کردند. سپس زیبایی نقاشیها مرا در برکشیدند. آنقدر جاندار و زنده می نمودند که هر لحظه احتمال می دادم از پرده نقاشی کنده شوند و به دنیای واقعیت پا بگذارند.
در لحظاتی که در برابر تابلوهای نقاشی دوران طلایی نقاشی هلند، ناباورانه میخکوب زیبایی هنر رنگ و نقش شده بودم، به یاد برق نگاه مریم اطهاری بودم زمانی که رنگها را برایم توصیف می کرد. سفرنامه «خیال در بند رنگ» را به پاس دریچه ای که مریم در احساسم نسبت به رنگ گشود برای مریم و دوستی بی آلایش و بی رنگ مان نوشتم.
Alinoush Tarian, was born in an Armenian family in 1920 in Tehran. She graduated in Khordad 1326 [1947] from Tehran University Science Department and began her career in physics laboratories of the same university and was elected as the chief of laboratory operations in the same year.
She could not convince her teacher (Dr Hessabi) to pay for her studies abroad and was obliged to go to Paris on her own where she began studying in Atmospheric physic in Paris University. She graduated in 1956 and after rejecting a teaching job in Sorbonne University came back to Iran to become an assistant professor in thermodynamics physics in Tehran University.
She studied on solar physics observatory for 4 months by a scholarship of German government and finally became the first female professor of physics in Iran on 1964.
In 1966 she became a member of the geophysics committee of Tehran University and in 1969 finally was elected as the chief of the solar physics studies in that university and began to work in the solar observatory which she was one of its founders. She was retired on 1979.
The first Iranian woman, teacher of physics, the founder of the first solar telescopic observatory in Iran, was graduated from Sorbonne University in Paris, and after teaching for 30 years in universities was resting in an elderly house when she died at 91 on March 5 2011.
Her best memories regard the successful students who have became professors today.
After this, we try to share some interesting subjects on Web by referring to them just in a couple of sentences.
To share ideas, new books, events or etc...
***
Elizabeth Lesser give a very interesting talk on TED about the concept of "The other" as a person, who we thought they are in the opposite site of us and suggest how to melt the differences, asserting that the most disaster moments in mankind history happens in the concept of "The other". At last she quote a poem from Molana... http://www.ted.com/talks/elizabeth_lesser_take_the_other_to_lunch.html
***
Brian Greene a string theorist in Columbia University wrote a new science book, The Hidden Reality about the possibility of the existence of Multiverse. Before this he wrote the best selling books of Elegant Universe and fabric of cosmos. In this issue George Ellis wrote an article in Nature asserting that all Greene wrote in his book is just a theory and not yet been matched with observations.
***
Facebook is on top, after that the TIME magazine announce Mark Zuckerberg as the man of year 2010,
now a movie with the name of Social Network best on the foundation of Facebook is nominated for Oscar best picture in 2011.
The most distant galaxy ever known in redshift of z~10(Universe is 500 My old) is found in ultra deep field image of Hubble by R.J.Bouwens and et al. (Nature 469, 504-507) 2011. They also study the star formation rate and conclude that he star formation rate density is much smaller (~10%) at this time than it is just ~200Myr later at z ≈ 8. This demonstrates how rapid galaxy build-up was at z ≈ 10, as galaxies increased in both luminosity density and volume density from z ≈ 10 to z ≈ 8.
